ابنجانب سمیرا رکابدار "متخلص باران ".

از طریق کتابم اشعارم را ودر واقع لحظات تلخ و شیرین زندگی ام را با شما خوانندگان عزیز

 سهیم شدم .از بدو تولد شرایط خاص جسمانی داشتم چیزی که پزشکان ان را معلولیت از نوع

سی پی یا فلج مغزی مینامند. یک ساله بودم که پدرم  به دیدار فرشتگان رفت و من و مادر و

 برادرم را تنها گذاشت. مادرم صاحب قلبی طلایی بود تمام انچه را که در توان داشت

 انجام داد . تمام لحظات زندگی ام را شاهد دلسوزیها  و محبت هایش بودم . ۹ ساله بودم

 که ورق زندگی ام تغییر کرد و من باید به دنیای بزرگتری پا میگذاشتم و خانه ی کوچک

ما دارای امکاناتی نبود که مرا برای ورود به جهان بزرگتر اماده کند . شش ماه در شهرود

مهمان توان بخشی سمیه بودم و ۱۲سال در مشهد مهمان توان بخشی فیاض بخش و از سال

 ۸۲ هم به تهران امدم و در مرکز شهدای هفتم تیر .

از ۱۲ سالگی با شعر میخوابیدم و بیدار میشدم با ان زندگی میکردم و نفس میکشیدم معلولیتم

باعث میشد که اشعارم را نتوانم به قلب سفید کاغذ منتقل کنم . اکثر شعرها در هم رژه میرفتند.

تا زمانی که کسی پیدا شود و لطف کرده انها را بر صفحه ی کاغذ بنشاند.

مسئله تنها این نبود . گاه زبانم هم از یاری ام سر با میزد گویا در مریخ زندگی میکنم وهنوز

مترجمی پیدا نشده که زبان مرا بفهمد و به شنونده ام منتقل کند . لذا نمیشد اشعار را بر نوار

کاست ظبط کنم وبازنویسی نمود.

 توصیه ی من این است : ادامه این سرنوشت را و کلمات لطیفی که پر از حس و مهربانی است

 در کتاب مجال حضورجستجو کنید.